|
Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde güzellikler diyarı denilen bir orman varmış. Bu ormanda her çeşit hayvan varmış. Ormanın en tanınmış hayvanı Hilekâr Kaplumbağa imiş. Bu kaplumbağa, hilekâr olduğu kadar yalancıymış da… Bir gün Hilekâr Kaplumbağa yolda boş boş gezinirken, minik tavşancıkların birbirleriyle konuştuklarını görmüş. Tavşancıklardan en küçüğü: — Çocuklar biliyor musunuz? Aslan Kral ormanın en hızlı koşan hayvanını seçmek için bir yarış düzenleyecekmiş... Bunu duyan Hilekâr Kaplumbağa, bu duyduklarının üzerine Aslan Kral’ın baş veziri olan Kurnaz Tilki’nin yanına gitmiş. Hilekâr Kaplumbağa, Kurnaz Tilki’ye: — Saygıdeğer vezirim, Aslan Kral’ın bir yarışma düzenleyeceğini duydum. Ben de bu yarışmaya katılabilir miyim? Tilki ise: — Evet, tabi ki katılabilirsin. Bu ormanda yaşayan herkes bu yarışmaya katılabilir. Kazanana da ödül olarak on lira verilecek. Bu duyduklarına çok sevinen Hilekâr Kaplumbağa hızlı adımlarla evine gidip, kaplumbağa akrabalarını arayarak, bir yarışmanın düzenleneceğini ve de kazanana on lira verileceğini duyurmuş. Günler geçmiş, geceler geçmiş; gel zaman git zaman yarış günü gelmiş çatmış. Yarışa katılacak bütün hayvanlar başlangıç çizgilerindeki yerlerini almış. Yarışa katılanların arasında bizim Hilekâr Kaplumbağa da varmış. Yarışın başladığını ifade eden silahtan “patttt” diye bir ses gelmiş. Bu sesin ardından bütün yarışçılar koşmaya başlamış. Tabi, bizim Hilekâr Kaplumbağa da… Bir kaplumbağanın yarışı kazanacağına kimse ihtimal vermediği için onu dikkate bile almıyorlarmış. Gerçi bu konuda temkinli davranan biri varmış. O da bizim tavşan... Büyük babasının küçümsediği kaplumbağaya yenildiği günü hiç mi hiç unutamamış. O yarışı, bizim Hilekâr Kaplumbağa ile birlikte izlemişlerdi. O zaman ikisi de küçükmüş. Büyük babasının yenilmesi bizim tavşanı, daha doğrusu tavşan ailesini çok yaralamıştı. Onları üzen diğer nokta da bu yarışın insanların okul kitaplarına geçmesiydi. İnsanlar çocuklarını bu hikâyeyle büyütüyordu. Artık intikam saati gelmişti. Büyük babasının intikamını alacak, tavşan ailesinin onurunu kurtaracaktı. Büyük babasının düştüğü hataya düşmeyecekti. O rakibini küçümsemişti. Kendisi bu konuda son derece temkinliydi. Hiç kimseyi küçümsemiyor, gözünde de büyütmüyordu. O yüzden de bizim tavşan bir solukta kaplumbağayı sollamış. Hiç durmadan bitiş çizgisine doğru koşmaya başlamış. Diğer hayvanlar da ondan gerilerde kalmıştı. Artık yarışın birincisi kendisi olacaktı. En önemlisi de büyük babası da ailesiyle kendisini seyrediyormuş. Onunla gurur duyacaklardı. Bunu düşündükçe daha da hızlanıyormuş. Dakikalar, saatler bir su gibi akıp geçmiş. Bizim tavşan bitiş çizgisine vardığında bir de ne görsün. Kaplumbağa ipi göğüslemiş alkışlar arasında tebrikleri kabul etmiyor mu? Bütün dünyası başına yıkılmış. Ama nasıl olurdu? Kaplumbağayı geçmişti ve hiçbir yerde de durmamıştı. Bunda bir hile olmalıydı. Zaten kaplumbağanın adı da Hilekâr Kaplumbağa değil miydi? Sesini çıkarmadı. Bir köşeye çekilip beklemeye başladı. Bu durum Vezir Tilkinin de dikkatinden kaçmamıştı. Tavşana beklemesini işaret etmiş. Ödül töreni yapılmış; bizim kaplumbağa on lirayı almış. Kalabalık dağılıp herkesin gittiğinden emin olunca çalılıkların arasına dalmış, tilki ve tavşanın kendisini takip ettiğinden habersiz. Yarış sırasında, yarışın yapıldığı yolun değişik yerlerine saklanarak yarışa katılanlar meğer bizim kaplumbağanın akrabalarıymış. O, bitiş çizgisine yakın bir yerde bekliyormuş. Zamanı gelince de oradan çıkıp yarışı bitirmiş. Çalılıkların arasında paraları paylaşırken tavşan ve tilki onları yakalamış. Aslan Kral durumdan haberdar edilmiş. Yarış komitesi tekrar toplanarak ödülü tavşana vermişler. Kaplumbağa ailesine de ormanı terk etmeleri için yirmi dört saat süre tanımışlar. Bu yüzdendir ki diğer hayvanlar ormanda yaşarken kaplumbağalar durmadan yol üzerlerinde insanların karşısına çıkar; ama insanlar bunu bilmezler. İ. DENİZ ÇİMEN
<<<
Önceki Sayfa
Sayfa
32
Sonraki
Sayfa >>> |