DENİZKIZI

      
     Bir varmış bir yokmuş, bir denizkızı varmış. Denizin dibinde yaşarmış. Ne yapar eder istediğini yaptırmış. Bir de annesi varmış ona karşı koyamazmış.

Denizkızı: Anne bana TV deki oyuncağı alır mısın?

Anne:  Yavrum baban gittiğinden beri hiç paramız kalmadı.

Denizkızı: Yaaaa! Anne!

Anne: Tamam kızım alırız.

Denizkızı: Gene istediğimi yaptırdım. Yaşasın!

Anne gizlice kızını dinler ve kızgın bir şekilde,

Anne: Sen görürsün! Der.

Ertesi gün olur. Denizkızı annesine,

Denizkızı:  Anne, ben denizin yüzeyine çıkabilir miyim?

 Anne,“Allah! Allah!” diyerek kafa sallar.

Anne: Tamam; ama dikkat et.

Denizkızı düşünerek yüzerken bir sürü insan görür. “Bu da neyin nesi?” diyerek hemen yüzeye çıkar.

Denizkızı:   Aaaaa! Ne kadar güzel, keşke bende bu insanlar gibi koşup oynayabilsem. Offff! Keşke bende insanlar gibi okuyup yazabilsem!

Denizkızı hemen annesinin yanına döner.

Denizkızı:   Anne, ben de diğer insanlar gibi yazıp okumak istiyorum.

Anne:  Ama yavrum, sen onlar gibi okula gidemezsin. Nasıl öğreneceksin!

Denizkızı:   Buradakileri de ikna edip okul açtıralım, olur mu?

       Anne:  Fena fikir değil.

Anne içinden “Kızım okuma yazma öğrenir hem de hayatın zorluklarını öğrenir.” diye geçirir.

Denizkızı:  Tamam mı? 

Anne: Tamam, olur.

Ve kısa süre sonra el birliğiyle çalışarak okulun yapımına başlarlar. Herkes var gücüyle çalışıyordu. Okulun bitmesine kısa bir süre kala,

Denizkızı: Okula gitmeme çok az kaldı.

Anne: Heyecanlı mısın?

Denizkızı: Evet, biraz heyecanlıyım.

Nihayet okul tamamlanıp eğitime açılmıştır.

Anne: Haydi bakalım gitme vaktin geldi.

Denizkızı:  Tamam.

Anne ilk günde kızını yalnız bırakmaz. Onu okula bıraktıktan sonra,

Anne: Haydi, ben gidiyorum kızım, almaya gelirim seni tamam mı?

Denizkızı: Tamam anne!

Anne, okul çıkışında denizkızını almaya gider;

Anne: Ne oldu kızım yorgun görünüyorsun?

Denizkızı: Evet anne çok yoruldum.

Eve giderler ve kız hemen yatağına yatar.

Anne: Kızım ne yapıyorsun sen?

Denizkızı: Yatıyorum anne.

Anne: Kalk derslerinin başına haydi.

Denizkızı: Yaaa!  Çok yorgunum.

Anne: Çabuk dedim. Şimdi anladın mı normal insanların hayatı ne kadar zormuş?

Denizkızı: Evet, anladım anneee!

Anne: Tamam o zaman şimdi katlanacaksın.

Denizkızı artık normal hayatın ne kadar zor olduğunu anlamış ve annesinden o kadar sık oyuncak ya da başka bir şey istemiyormuş.  Artık tek bir hedefi varmış: okulunu bitirmek. Amaçsız yaşanmayacağını anlamıştır artık. Üstelik bir hedefe ulaşmak söz konusu olunca yorgunluklar da ayrı bir haz veriyormuş bizim Denizkızı’na…

NAZ ŞENER

                            AMASYA BİLİM VE SANAT MERKEZİ

<<< Önceki Sayfa                                   Sayfa 21                             Sonraki Sayfa >>>
        
      İçerik Sayfası >>>